به بهانه روز جهانی بازی (International Game Day)، سراغ این پرسش رفتیم که چرا کودکان به بازی کردن نیاز دارند؟
این پرسش یکی از اساسیترین مسائل حوزه تربیتی کودکان است. بازی کردن یک فعالیت پیچیده و سرشار از تأثیرات عمیق ذهنی بر افکار و رفتار کودک است و میتواند اثراتی مثبت یا منفی را تا سالها باقی بگذارد.
بازی کردن از حدود ۶ ماهگی آغاز میشود و به تقویت حواس پنجگانه بهویژه بینایی و شنوایی کمک میکند. در این سنین، اسباببازیهای خاص مانند آویزهای تختخواب، جغجغهها و سایر موارد نقش بسیار مهمی دارند و به رشد حسی کودک کمک میکنند.
یکی از مهمترین نیازهای کودک
برای کودکان بالای ۱۸ ماه، محصولاتی که توانمندی حرکتی آنها را تقویت میکنند، مانند کوبه ماهی یا انواع جایگذاریها، توصیه میشود. این ابزارها به کودک کمک میکنند تا اندازهها، رنگها، حیوانات، آواها و صداها را بیاموزد و مهارتهای شناختی خود را تقویت کند.
یکی از مهمترین نیازهای کودک، داشتن همبازی است. کودکان برای یادگیری نقشهای اجتماعی و گسترش دامنه ارتباطات، نیازمند همبازی هستند و هرچه این همبازی از نظر سنی به کودک نزدیکتر باشد، تعامل و درک متقابل آنها بهتر شکل میگیرد و ارتباطاتشان مؤثرتر میشود.
علاوه بر تقویت حواس و توسعه مهارتهای رفتاری، کودکان به دلیل نداشتن قدرت تحلیل کامل و شناخت محدود از محیط پیرامون، به ایجاد یک جهانبینی اختصاصی نیاز دارند. آنها با بازی کردن، انتخاب اسباببازی و پیروی از الگوهای رفتاری، دنیای خود را میسازند و مفاهیم جوامع، قهرمانان و قوانین را میآموزند. بازی به آنها کمک میکند تا محیط پیرامون خود را تحلیل و درک کنند.
همچنین، برای انجام هر کاری، داشتن ابزار مناسب یکی از الزامات موفقیت است. در حوزه تربیت و رشد جسمی و فکری کودک نیز این اصل صادق است. انتخاب اسباببازی با کیفیت و کاربردی، که با دنیای کودک همراستا باشد، به رشد فکری و جسمی او کمک میکند. بنابراین، هنگام انتخاب اسباببازی، باید به سن، جنسیت، علایق و تأثیرات بازی با محصول توجه کرد.
در پایان، یادآوری میکنیم که بازی کردن نه تنها حق کودکان است، بلکه یک نیاز طبیعی و اساسی آنها محسوب میشود. والدین باید در کنار برنامههای روزانه، بازههای زمانی مشخصی برای بازی کودک در نظر بگیرند و این زمان را به فرصتی برای رشد، یادگیری و شادی کودک تبدیل کنند.
